เก๋ากะแม่ ตอน 3 : เจ้าบ้านที่น่ารัก

ที่เขาว่ากันว่า คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่ไม่พูดภาษาอื่น
นอกจากภาษาตัวเองนั้นเป็นความจริง
แต่นั่นไม่เป็นปัญหาสำหรับเก๋า
เพราะเก๋าก็พูดอังกฤษไม่ค่อยเป็นเหมือนกัน
สปีคญี่ปุ่นมา เก๋าก็สปีคไทยกลับ ที่เหลือก็ใช้ภาษามือเอา

อากาศเริ่มเย็นลงทุกขณะ ซ้ำยังไม่มีวี่แววที่จะเจอโรงแรม
เอาวะ…คราวนี้เก๋าดักหน้ามินิมาร์ทเลย ใครผ่านมาจะถามให้หมด

คิดเสร็จปุ๊ป มีเด็กหนุ่มปั่นจักรยานมา เก๋าเดินไปยังไม่ทันอ้าปาก
พ่อหนุ่มรีบปั่นหนีสี่คูณร้อย แม่จ้าว

สักพัก มีน้าผู้ชายคนนึงกำลังจอดมอเตอร์ไซด์ เก๋าเลยรีบตรงเข้าไปถาม
น่าจะเป็นคนที่ 5 นะตั้งแต่ถามมา ถ้าจำไม่ผิด
พอนางได้ยินเรา นางก็สปีคอิงลิชเว้ยยยย
ภาษาสากลมันดีแบบนี้นี่เอง นางบอกไม่รู้จักอ่ะ อีโรงแรมเนี้ย
ว่าแล้วนางก็หยิบมือถือขึ้นมา เปิด 4G (เป็นคนแรกที่เราเห็นว่าใช้มือถือ)
แล้วเอากระดาษที่เก๋าจดมาจากบ้านไป แล้วนางก็เสิชชื่อโรงแรม

พิมปั๊ป มันขึ้นมาเลย ตรงที่เก๋าไปผิด น่านนนนไง
เก๋าบอกไม่ใช่ๆ นางเลยเซิชหาเบอร์โทร แล้วคุยถามพนักงานให้
เสร็จแล้วนางก็เสิชอีกที คราวนี้เจอเฮ้ย
นางบอกให้เก๋าเอาโทรศัพท์มาถ่ายรูป map นางไว้ (เพราะเก๋าไม่มี 4G)

ระหว่างนั้นก็ได้คุยกัน เขาถามเก๋าว่ามาจากไหน
เก๋าบอกไทยแลนด์ นางบอก นางเคยมาเที่ยวไทย 2 ครั้ง
นางชอบกินสุกี้ไทยมาก (เป็นไงวะ สุกี้ไทย)
แล้วถามเราว่ามาเที่ยวที่เกียวโตกี่ครั้ง เราบอกมาครั้งแรก
นางก็ทำตาโต หลังจากพยายามช่วยเราเสร็จ น้าก็อวยพรให้เราเที่ยวให้สนุก

แยกกับน้า เก๋าก็ท่องทางที่น้าบอกมะกี้
คือ เดินตรงไป ผ่านสี่แยก เลยสถานีไป จะเจอแยก
ให้เลี้ยวซ้ายแยกสอง ตรงลานจอดรถ แล้วเลี้ยวขวาแยกแรก
เดินตรงไปอีกสักพัก ก็จะเจอโรงแรม…

แม่ม ขนาดถ่ายรูปมายังกลัวหลง
เพราะยิ่งเดินเข้ามา มันยิ่งเปลี่ยวๆ มืดๆ
ก็พยายามเดินตามที่บอกจน…ครบ
แต่ ไหน วะ โรงแรม คือมันเป็นซอยแคบๆ แล้วไหนป้ายวะ ไม่มี ตายแน่ !!

สักพักมีเสียงมอเตอร์ไซด์มาจอด เก๋าหันไป เจอน้าคนมะกี้เว้ยยยย
คือนางขับตามเก๋ากับแม่มา คงคิดว่าหลงแน่นั่นแหละ
เก๋ากับแม่นี่น้ำตาซึมเลย แล้วนางก็ลงมาช่วยเดินหาโรงแรมด้วย
คิดดู ขนาดคนในพื้นที่ยังหาไม่เจอ สุดยอด

พอดีตรงนั้นมันมีเหมือนโฮมออฟฟิศอยู่ มีคนใส่สูทเดินลงมาส่งเจ้านายพอดี
เขาเห็นพวกเราเดินวนเวียน เลยเข้ามาถาม พอน้าพูดชื่อโรงแรมปุ๊ป
ลุงใส่สูทร้อง อ๋ออ อยู่นี่ไง ว่าแล้วนางก็ชี้ไปที่ตึกที่เรายืนอยู่ข้างหน้านั่นแหละ

อ่อม…แล้วป้าย เป้ย มึง ไม่คิดจะเอามาตั้ง ยังกะบ้านคน ใครจะไปตรัสรู้ฟะ

น้าเดินมาส่ง เก๋ากับแม่ขอบคุณ น้าบอกให้โชคดีรอบสอง แล้วก็เดินจากไป
พอน้าจากไป เก๋าก็เปิดประตู เอ่า…มันล็อค มองเข้าไปข้างใน

ป้าดดดดดดดดด มีโทรศัพท์วางอยู่เดี่ยวๆ เหมือนสาขานู้นเลย

แล้วจะเข้ายังไงวะ มองไปตรงหน้า มีตุ่มให้กดรหัส แล้วก็มีโทรศัพท์
คงจะให้ติดต่อพนักงาน ชิหายละ คิดได้ดังนั้น เก๋าก็สับสี่คูณร้อย
วิ่งไปหาน้าทันที โชคดีของเก๋า ที่น้ายังไม่ทันได้ไปไหน
แต่น่าจะเป็นโชคร้ายของน้าที่ยังกลับไม่ได้
นี่ถ้าเมียฝากซื้อของ กลับไปน้าคงหัวแตกเป็นแน่

แล้วน้าก็มาช่วยเราสองแม่ลูกอีกรอบ โทรถามพาสให้
กดรหัส ถามวิธีเข้าห้อง เช็คอินให้เสร็จสรรพ
คือถ้าไม่มีน้า เก๋ากับแม่คงไม่มีทางได้นอนโรงแรมนี้แน่
เพราะอีโรงแรมนี้มันไม่มีพนักงานเลย ตอนเช็คอิน
มันก็ให้เอาพาสปอร์ต วางไว้ตรงแท่นวาง
แล้วตรงนั้นมันจะมี ipad เครื่องนึง ก็กดถ่าย
แล้วส่งไปให้มัน เออ…เป็นเมืองไทย ipad หายแน่นอน

ทีนี้น้าก็บอกให้เราเที่ยวให้สนุกเป็นครั้งที่ 3

เฮ้อ เหนื่อย จบตอนดีฝ่า

น้าผู้น่ารัก

To be continue

ความรู้สึกในคืนนั้น รู้สึกดีมาก น้าเป็นเจ้าบ้านที่โคตรดี
ทำให้นักท่องเที่ยวอย่างเก๋ากับแม่ประทับใจสุดๆ

เก๋าจึงตั้งใจว่า ถ้ามีฝรั่ง หรือนักท่องเที่ยว
มาถามทางเก๋าที่เมืองไทยบ้าง เก่าจะยินดีช่วยเต็มที่
เหมือนกับที่น้าเคยช่วยเก๋าไว้

ถึงแม้ว่าเก๋าจะไม่ค่อยรู้จักทาง แถมยังหลงเป็นประจำก็ตาม

Over 20 years of experience in Creative supervision, Video Production, and Post-production coordination. Flexibility for adapting to changes and to work independently. Ability to Multi-task. Capability of writing: editorial, article, short novel, book, drama script, movie script, Ad script.

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *

Back To Top